تبليغاتX
قلب سليم
و لا تُخزِنِی يومَ يبعثون، يَومَ لا يَنفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ، إِلا مَن أَتَی اللهَ بِقَلبٍ سَلِيم
انهم یرونه بعیدا و نریه قریبا


+ نوشته شده در  جمعه هفدهم آبان 1387ساعت 9:24  | 
چقدر خوبه وقتی فریاد درون آدم صداش بالا نمیاد یه شعری باشه که حرف دلش رو بزنه، ممنونم سهراب.

شب سردی است و من افسرده
                                             راه دوری است و پایی خسته
                                                              تیرگی هست و چراغی مرده
                                                                                             می کنم تنها از جاده عبور
                         دور ماندند ز من آدمها
                                            سایه ای از سر دیوار گذشت
                                                                                           غمی افزود مرا بر غم ها
                                                         فکر تاریکی و این ویرانی
                                                         بی خبر آمد تا به دل من
                                    قصه ها ساز کند پنهانی
                                                                              نیست رنگی که بگوید با من
                                                                                           اندکی صبر سحر نزدیک است
   هر دم این بانگ برآرم از دل
     وای این شب چه قدر تاریک است 
                                            خنده ای کو که به دل انگیزم ؟
                                                        قطره ای کو که به دریا ریزم ؟
                                                                 صخره ای کو که بدان آویزم ؟
                        مثل این است که شب نمناک است
                                      دیگران را هم غم هست به دل                                                                                                           غم من لیک غمی غمناک است

                                                                                          غم من لیک غمی غمناک است                                                                                           غم من لیک غمی غمناک است

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم مهر 1387ساعت 22:45  | 
فکر نکنید تو برناممون جا زدیم ها!!!
باید به عرض برسانم که جلسات تفسیر همچنان برگزار می شود،
ولی من فعلا وقت مرتب سازی و نوشتن ندارم:(
سوره احزاب را هم شروع کردیم،
ولی در آيات 33 و 72 همچنان مانده ايم!
حتی تفسیر المیزان هم نتوانست کمکی بکند ( بهتره غرور رو بگذارم کنار و بگم تفسیر المیزان را هم نفهمیدیم) جلسه دیگه سعی می کنیم تفسیر این دو آیه را به نتیجه برسانیم.
البته ناگفته نماند فقط بعضی آیات سوره حج را بررسی کردیم ( فکر نکنید خیلی هم زرنگ بودیم ها، تفسیر کل احزاب جلسه ها وقت می خواهد)
+ نوشته شده در  شنبه ششم مهر 1387ساعت 23:53  | 

بسم الله الرحمن الرحيم

مباحثی را که در جلسه چهارم مطرح شد به همان ترتيبی که بحث شده است می نويسم ( البته با بسی مرتب سازی و حذف و اضافه :) ) همين جا هم خدمتتان عرض نمايم که فايل صوتی جلسه سوم را ندارم و بنابراين فعلا جلسه سوم تفسير سوره حج از اين وبلاگ جا می ماند، اميد است دوست مهربانی زحمت جلسه سوم را در آينده نزديک بکشد)


حنفاء لله غير مشرکين به و من يشرک بالله فکأنما خر من السماء فتخطفه الطير أو تهوی به الريح فی مکان سحيق

(آيه31)

 آيه 31 تشبيه زيبايی به حال مشرکين ارائه کرده است:
هر کس به خدا شرک ورزد چنان است که گويی از آسمان در افتاده مرغان او را بربايند و يا باد او را به جايی دور دست برد.

يک لحظه سعی کنيد آن چه در اين آيه توصيف شده تصور کنيد و مشرک را هم در ذهن داشته باشيد ( منظور از شرک هر گونه شرک است حتی از نوع خفی آن) کسی که دارد از آسمان سقوط می کند ( سقوط از درجات انسانيت)... س .. ق ... و...ط...
....... و عقابی به سرعت در هوا او را می گيرد، در اين حال حس می کند که به جايی بسته شده و لحظه ای احساس آرامش می کند چون فکر می کند عقاب او را از سقوط بيشتر نجات داده، غافل از اين که شکار شيطان شده است ( کسی که ايمان واقعی به خدا ندارد به هر دری ممکن است روی آورد و آويزان شود )
....... يا اين که اگر عقابی هم او را در آسمان نگيرد، هر بادی ممکن است او را به دوردست ها بيفکند ( دوری کامل از راه حق)

ادامه مطلب را حتما بخونيد :)


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387ساعت 16:40  | 

بسم الله الرحمن الرحيم

در اين جا بحث هايی که در مورد آيات 1 تا 15 شد را در دو بخش می نويسم. بخش اول شامل يک بحث مشخص است. که راجع به دسته بندی انسان هاست و نوع ايمان آن ها و بحث های مرتبط. بخش دوم بحث های موردی مجزا. البته همين جا ذکر می کنم که شايد لزومی به جداکردن اين دو بخش نبود و شايد دقيقا تمام اين آيات کاملا پشت سر هم مرتبط باشند و به زيبايی به دنبال هم تفسير شوند، اما بحث ما در مورد اين آيات نظم گرفته نبوده و نيز به دليل نکاتی که از چشم ما پنهان مانده است.

بخش اول

از آيه 3 تا آيه 14 يک دسته بندی در مورد آدميان صورت گرفته است. با اجازه مفسرين! عزيز تقسيم بنديی که در اين جا می آورم (با توجه به بحثی که داشتيم) کمی متفاوت با تقسيم بندی تفسير الميزان است.

در اين آيات خداوند در 4 آيه اشاره به 4 دسته می کند و در آن آيات و آيات ديگری توصيفی از آن ها به ما ارائه می کند: 1) آيه 3،     2) آيه 8،      3) آيه 11،      4)آيه 14


و اما بحث راجع به آيات ( دسته 1 و 2) :

و من الناس من يجادل فی الله بغير علم و يتبع کل شيطان مريد

بعضی از مردم درباره خدا بدون علم مجادله می کنند و پيرو شيطان های شرورند

(آيه 3)

و من الناس من يجادل فی الله بغير علم و لا هدی و لا کتاب منير. ثانی عطفه ليضل عن سبيل الله..

بعضی از مردم درباره خدا بدون علم و هدايت و کتابی روشن مجادله می کنند.

(آيات 8و9)

 نکته: جدال لزوما به معنی مجادله با معنی رايج نيست، بلکه با توجه به تفسير الميزان مجادله در خدا بدون علم به معنای اين است كه در مسائلی كه برگشتش به صفات و افعال خدا باشد سخنانی بر اساس جهل و بدون علم بزنند و درباره آن اصرار هم بورزند.
با توجه معنا جدال ممکن است خود ما هم در اين دسته قرار بگيريم. معمولا همه ما اين گونه هستيم که وقتی به اعتقاد غلطی راجع به خدا و دين از سر جهلمان ايمان داريم يا معتقديم روی آن اصرار هم می کنيم. در اين آيه توصيف دقيق و جالبی بيان شده که ما را به فکر وا می دارد که مواظب کلام خود باشيم. اگر در مورد مطلبی علم کافی نداريم لزومی به اصرار نيست، بلکه می توانيم بگوييم: "ما اين گونه می فهميم"

ادامه مطلب را حتما بخوانيد

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم شهریور 1387ساعت 19:11  | 

بسم الله الرحمن الرحيم

يا علي يا عظيم

يا غفور يا رحيم

انت‎الرب العظيم

الذي ليس كمثله شي و هوالسميع البصير

و هذا شهر عظمته و كرمته و شرفته و فضلته علي الشهور

و هو الشهر الذي فرضت صيامه علي

و هو شهر رمضان الذي انزلت فيه القران

هدي للناس و بينات من الهدي والفرقان

 

تصميم گرفتيم ماه رمضان امسال را کمی روی آيات قرآن تفکر و تأمل کنيم. قرار است جلسات خيلی ساده باشند و هر کس در بيان آن چه از آيات درک کرده يا خوانده راحت باشد. و باز هم از قرارات ديگر اين است که اينجانب انشاءالله خلاصه ای از آن چه در جلسات بحث می شود اينجا بنويسم.
جلسه اول به نوعی آمادگی بود. روش کار ما هم اين است که هر کدام از دوستان آيات پيشنهادی خود را برای بحث مطرح می کنند و با توافق برای جلسات بعدی بعضی آيات انتخاب خواهند شد، دوستان روی آيات مطالعه و تفکر می کنند و جلسه بعد بحث روی آن آيات خواهيم داشت. آيات پيشنهادی ممکن است به يک يا چند دليل از دلايل زير پيشنهاد شوند:

1- آيات برای پيشنهادکننده زيبا بوده و او درک خوبی از آيات داشته است و آيات در زندگی او تأثير خاصی داشته اند.

2- آيات سؤال برانگيز باشند و نکته خاصی در آنها حس شود که به راحتی قابل درک نباشد.

3- به هر دليل ديگر :)
در جلسه اول سوره حج انتخاب شد. آياتی که توجه بيشتری روی آن ها هست: آيات 11، 15، 35، 46، 53، 54، 58، 67، 73. ( البته بعضی آيات را بنده اضافه نمودم، اگر نظر ديگری هم هست بفرماييد، در ضمن تقريبا تمام اين آيات با آيات قبل و بعدشان مورد توجه است) بعد از سوره حج در جلسات بعد به آيات ديگر خواهيم پرداخت! تصميم ديگری که در جلسه اول گرفته شد خواندن خطبه ای از نهج البلاغه در يک يا چند جلسه است. برای جلسه بعد خطبه متقين انتخاب شد. آيات 1-15 سوره حج خوانده شد و بحث به جلسه بعد موکول گرديد.

 

روی آيه ای زير فکر کنيد، منظور از آيه چيست؟ طنابی به آسمان بياويزد!؟... اين چه تمثيلی است؟

مَن كَانَ يَظُنُّ أَن لَّن يَنصُرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّمَاء ثُمَّ لِيَقْطَعْ

فَلْيَنظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ مَا يَغِيظُ

احتمالا بيشتر از تفسير الميزان استفاده خواهيم کرد.
اول جلسه پيش بحثی با موضوع خدا آغاز شد که خيلی هم مرتب نيست و در ادامه خيلی پراکنده شده! اما جالب بود. در ادامه مطلب می توانيد خلاصه بحث را بخوانيد ( حتما بخونيدش
)

 
 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم شهریور 1387ساعت 12:18  | 
بسم الله الرحمن الرحيم

فبما رحمت من الله لنت لهم و لو کنت فظا غليظ القلب لانفضوا من حولک فاعف عنهم واستغفر لهم...
به بركت رحمت الهى، در برابر مردم نرم و مهربان شدى! و اگر خشن و سنگدل بودى، از اطراف تو، پراكنده مى‏شدند. پس آنها را ببخش و براى آنها آمرزش بطلب!

فرای تصورم بود که در اين زمان بتوانم در اين مکان قدم بگذارم، يک آرزو بود. اين جا مهر و عطوفت پيامبر را حس می کنم، حتی آمرزشش را و طلب استغفارش را. ماه رجب است و اين من، با مَنَش به ديدار پيامبر آمده است و قرار است منش را همين جا رها کند.

فادخلوها بسلام امنين وارد بهشت نبی می شوم. دوست دارم خود را به ستون وفود برسانم، پيامبر پای اين ستون مهمانان خارجی را می پذيرفتند، می نشستند و با آن ها صحبت می کردند. من هم مهمانم؟! دوست دارم بمانم، اما حتی لحظه ای نمی توان اين جا مکث کرد، جمعيت اجازه نمی دهد.

فلعلک باخع نفسک علی آثارهم ان لم يؤمنوا بهذا الحديث اسفا
گويى مى‏خواهى بخاطر اعمال آنان، خود را از غم و اندوه هلاك كنى اگر به اين گفتار ايمان نياورند!

احساس شرم می کنم، پيامبرت به خاطر هدايت تو به رنج افتاده، از اعمالت آن چنان اندوهناک است که نزديک است جان دهد. اگر برگردم و باز همان باشم که بودم چه؟ اصلا قرار است معجزه ای رخ دهد؟

...آن جا ستون مقام جبرائيل است، محل نزول وحی. سعی می کنم پای ستون روم. خواستم فضای حقيقی را حس کنم، فضای نزول وحی را. سعيم را می کنم، اما! فضا سنگين شد و من نمی توانم حسش کنم، قدرت بالا رفتن ندارم، فضا برايم سنگين است. نمی فهمم، چه نافهمم! گويی ناخواسته به پايين کشيده می شوم.
تا به حال حين خواندن قرآن سعی کرده ايد حس کنيد سخن، سخن خداست؟ ياد مطلبی آمدم که جايی خوانده ام. آمده است که پيامبر(ص ) هنگام نزول وحى مستقيم , بر خود احساس سنگينى مى كرد, و ازشدت سنگينى كه بر او وارد مـى شـد بـدنش داغ مى شد, و از پيشانى مباركش عرق سرازير مى گشت، رنـگ او تـغـيـيـرمى كرد در آن حال سر خود را فرو مى افكند و صحابه نيز چنين مى كردند.

کلا تمام اين ستون های مسجدالنبی برايم بسيار جالبند. اين که هر يک فلسفه و داستان خاصی دارند و يا محل اجرای يکی از برنامه های پيامبر بوده اند.

...جمعيت مسلمانان آن زمان را متصور می شوم و بعد به مسجدالنبی حال بر می گردم. کاش اين جمعيت علی و ولايتش را هم شناخته بودند. امروز با يک خانم انگليسی آشنا شدم، حليما. يک مسلمان معتقد و دوست داشتنی بود. بعد از کمی آشنايی پرسيدم" shia؟ " گفت: " I believe God is One" مفهوم اين کلام را می فهميد ؟ به اونها گفته شده که شيعه مشرکه!
باز هم احساس شرمندگی می کنم. سعی می کنم متوجه باشم که پيامبر تمام اين جمعيت "محمد ص" است. شرم از پيامبر، نه خود پيرو راستين علی هستم و نه می توانم کسی را با ولايت آشنا کنم.
هنوز در ذهنم در حال مقايسه مسلمانان آن زمان و اين زمان هستم.

... اگر برگردم و باز همان باشم که بودم چه؟ اصلا قرار است معجزه ای رخ دهد؟ در اعماق وجودم انتظار معجزه دارم از اين سفر، از ديدار پيامبر. ولی منِ بيرونی ام جواب می دهد که معجزه ای در کار نيست، از اين سفر چه می خواهی؟ اما منی که وجود ندارد می گويد همه جريان هدايتت معجزه است.
معجزه است؟ معجزه چيست؟ انتظار معجزه داری تا آدم شوی؟ اينجا همه چيز مثل رؤيا زيباست، کاش وقتی برگشتی دنيايت تغيير کرده باشد، کاش آن جا هم پيامبرت حضور داشته باشد، کاش ديگر هر روز به حسابت برسی قبل از اين که به حسابت برسند! کاش آن جا ديگر همان دنيای قبلی نباشد.


+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم مرداد 1387ساعت 16:25  | 
القلب مصحف البصر

قلب مصحف چشم است


(حکمت 490 نهج البلاغه)


از اين کلام حضرت علی (ع) چه می توان فهميد؟
+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم تیر 1387ساعت 23:12  | 

خودکارانه زيستن پايان انسانی زيستن است: عادت هر روز صبح زود برخاستن درست سر ساعت، سر دقيقه. سلامی به عادت نه از راه ارادت. چای به عادت؛ اداره؛ امضا؛ اتوبوس؛ آب، چای؛ زنگ در؛ کتاب خواندن؛ خريد؛ خريد به عادت. هرگز چيزی به اندازه عادت نفرت انگيز نبوده است. نمازت را هم هر روز با شعوری نو بخوان؛ با ارتباطی نو؛ با برداشتی نو. به آنچه می کنی بينديش، عبادت چرا؟ سخن گفتن با آن نيروی لايزال چرا؟ عادت فرسودگی ست؛ ماندگی؛ آب راکد؛ مرداب. تغيير بده! بينديش و جابه جا کن! مگر هزار راه تو را به محل کارت نمی رساند؟ خوب هر روز با اراده يکی از اين همه راه را انتخاب کن؛ کمی دور، کمی نزديک، کمی سخت، کمی آسان. مشتری شدن نوعی معتادشدن است. فقط از يک ميوه فروش خريد نکن، بگذار با تمام ميوه فروشان سر راهت آشنا شوی. لااقل سلام های تازه؛ معطر؛ نو؛ ضد عادت. آيا هرگز به پاسبان سر گذر سلام کرده ای؟ سلام کن! احوال پرسی کن! بگذار زمانی با تو درد دل کند. مگر چه عيب دارد؟ اما نگذار به اين کار عادت کنی.

...

يک بی نظمی حساب گرايانه ی دائمی خود نوعی نظم عادت وار است به اضافه ريا. چای با چند لقمه کوچک نان و پنير؛ فقط چند لقمه. افراط مزه همه چيز را مخدوش می کند. افراط طعم تهوع دارد. ثروتمندان هرگز مزه ی سيب زمينی های داغ نيم سوخته زير خاکستر را حس نخواهند کرد؛ عطر گل پر راهم. در کنار هم راه می رويم، در کنار هم نگاه می کنيم. در آغاز هفته اين کنار هم بودن، قدم برداشتن، گفت و گو کردن، اثبات وابستگی است؛ اثبات نياز.

( از کتاب زيبای "يک عاشقانه آرام"، حتما بخونيدش:) )

+ نوشته شده در  شنبه یکم تیر 1387ساعت 8:13  | 

و علی الثلاثه الذين خُلِفوا حتی اذا ضاقَت عليهمُ الارضُ بما رَحُبَت و ضاقت عليهم انفسُهُم و ظنّوا ان لا مَلجَأ منَ الله الّا اليهِ ثم تابَ عليهم ليَتوبوا انّ الله هو التواب الرحيم

 

(He turned in mercy also) to the three who were left behind; (they felt guilty) to such a degree that the earth seemed constrained to them, for all its spaciousness, and their (very) souls seemed straitened to them. and they perceived that there is no fleeing from Allah ( and no refuge) but to Himself. Then He turned to them, that they might repent:
for Allah is Oft-Returning, Most Merciful.

چه زيبا خداوند احساس و درون آن سه را توصيف کرده است: روشن، دقيق و ظريف. نه کلمه ای در اين آيه زياد است و نه کلمه ای کم!

 

تا به حال بدين نقطه رسيده ای؟ از شدت تخلفی که مرتکب شده ای حس کنی زمين بر تو تنگ آمده است، زمين با اين پهناوری. زمين و منِ خودت، نفس خودت بر تو تنگ آمده باشد! جالب اين که خدا در آن موقعيت باز به آن ها روی مهربانی نشان داد و زمينه توبه کردن آن ها را فراهم کرد، بدان اميد که توبه کنند.

 

اما اين آيه ها کمی گستاخی مرا نيز بيشتر کرده است، بنده قدرنشناس و نفهميده همين است ديگر!

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387ساعت 13:40  |